Tswerg
’t Vilt nit mit. De wöad vinge deed óch pieng. Sjloes, droes, aafjelofe. Ze wenne doa noeëts aa. Mit en mit óprume i hoes. Mar de vaan bliet oes-jesjtaoche. D’r sjtoots va supportere. Mit de winnieg wöad die ze noen nog hant, maache ze inne sjpatseer-jank mit d’r hónk. Hei en doa is nog jet van oranje tse zieë. Noen jet verbleechd. E fleutje klinkt durch de sjtroas.
‘Fleuts doe Joeëhan?’
‘Iech? Waorum zouw iech fleute?’
‘Óp miech.’
‘Mie leef Lies. Dat is lang jeleie.’
‘Ao joa. Noen nit mieë de muite weëd?’
D’r Joeëhan deed e paar sjritte noa hinge. ’t Fleutje klinkt werm.
‘Zies te dat-s doe ’t bis.’
Heë wiest noa d’r vuurjaad. Doa sjteet inne oranje tswerg.
‘Dat is d’r fleuter.’
‘Deë hat jesjmak,’ zeët ’t Lies.
Jelaachd weëd nit drum. D’r hónk kwispelt d’r sjtats. D’r intsieje mit sjpas. Noa e sjtundsje zunt ze werm heem.
‘De nieëkste kier,’ zunt noen de wöad die klinke.
D’r zin kunt e bis-je tseruk. ’t Lieza fleut ins.
‘Doe has jesjmak’, zeët d’r Joeëhan.
Ze laache werm. In d’r verlós zitst de nui hofnoeng. Um ziech tse vräue. Noen fleute ze allebei. D’r hónk kwispelt de moas. ’t Sjpel jeet wieër. I tswerje kluur. Oranje.
