Dahlia’s

‘Vings te dat nit sjlim, Martien?’ ’Mieng mam zoos ummer óp ’t sjloftsimmer. Vuur d’r sjpeiel. Zinge, laache, kalle.’ ‘Kalle?’ D’r Martien knikt.

D’r Alwin kiekt hem mit jroeëse oge aa. ‘Is e doeëd?’ ‘Maach dat-s te voet kuns!’ Heë duit d’r Alwin de duur eroes. Jesjrókke leuft e noa d’r ek van de sjtroas.

D’r Martien lekt d’r revolver in ’t sjaos tseruk. ‘Iech wees wat die junt doeë.’ D’r Alwin huft de heng óp, mar d’r Martien trukt hem an inne erm.

De mam leuft ’t weëgs-je eraaf. D’r Alwin loert vuurzichtieg um d’r ek van ’t sjtels-je. Heë ziet de mam van d’r Martien lofe. ‘Woa jeet dieng mam hin?’

‘Iech jon ‘t an de mam zage!’ Dat zunt de machswöad van ‘t sjwester. ‘Iech jon ‘t an de mam zage!” De jonge hure zofort óp. Ze sjtunt sjouwer a sjwouwer. Ze hant noen tsezame inne teëjesjtender, ’t sjwester.

Hinger de hoezer hant de lu van de Roeëzesjtroas kling jeëdjer. Jroeës jenóg vuur e sjtelsje, jet jraas mit blomme drum en sjting woa dusj en sjeul óp sjtunt. Hinger de jadens leuft e weëgs-je.