Astra

 De tswai sjtunt bij d’r boom en zient de Astra’s nit. ‘Kiek Ólf, dat is noen d’r boom. Hei-ónger zose vier, sjun tsezame in inne krink.’

De Astra’s zitse nog ummer vas. De hoare zunt wótsele woeëde. Sjterke dikke wótsele die hön nog mieë vashaode. ‘Wievöal kieëre zal ’t nog duuster weëde,’ fluustert d’r Astra-extra, ‘vuurdat vier tek weëde.’

De zon klömt an d’r himmel. Wen ze óp ’t huekste punt is, zient de tswai ing sjmaal sjtrief an de horizon. D’r Astra-jónk hilt de hank sjtil. ‘Mósse vier werm langs d’r Oeëjel en d’r Oetsj?’

De tswai veule ziech lieët weëde, werm va leefde. Ze wille van al zage, mar hön sjtimme kome nit wieër wie ’t jeveul. ‘Iech han óp uuch jewaad. Weë de sjelp vingt, vingt d’r sjtee.’

Sjwiejend junt ze e sjtuk wieër bis d’r Astra-jónk ópins ziene erm sjtil hilt. ‘Waad ins. Vings te nit dat de kluur van ’t wasser angesj weëd?’ D’r Ólf bukt ziech jet vuuruvver.

‘Jef miech de sjelp. Jank doe tseruk noa ’t naes,’ ruft d’r Astra-jónk. Heë bloast mit kótte sjtuuk óp de sjelp en leuft noa de wólve. Hulend maache die ziech voet. Wen ze wied jenóg voet zunt, leuft e tseruk noa ’t naes.

Tsezame kieke ze noa ’t wasser. Ópins zient ze jet oes ’t wasser kome. Ze jeleuve hön oge nit. Lanksaam wase sjtengele oes ’t wasser.

’t Kwieke kan heë noen óch va binne hure. Óp eemoal is ’t sjtil. Da huet e ing sjtim. Óch die kunt hem bekankd vuur. ‘Hei zunt sjelpe jenóg!’

Ze lofe wieër. D’r wink sjpieëlt hön durch de hoare. Heë weëd lanksaam aa sjterker. De loeët is kloar, jing wólk an d’r himmel. Va hinger hön kunt inne sjatte uvver de eëd.

D'r Ólf holt de sjelp oes de taesj en bloast dróp. ’t Klinkt jenauw wie ’t fleute van d’r wink, alling niet zoeë hel. Da waad heë effe. ’t Bliet sjtil.

Jesjrókke blieve ze sjtoa mit d’r mónk wied óp. Ze wisse nit wat ze zient. Vuur hön sjteet inne sjwats-jreune man deë blinkt van d’r zever.

Ze lofe werm tseruk noa ’t wasser. Wen ze e sjtuk jelofe hant probeert d’r Astra-jónk ’t nog ins. ‘Woarum zaats te jraad nuuks wie iech dat vertsellet van deë sjrai?’

De drei Astra’s kieke vuur ziech oes. Jinne hat nog jet jezaad. Da verzukt d’r extra ‘t. Heë fluustert sjtil. ‘Wie hat deë uuch tswai…’ ‘Ssjjt,’ zeët d’r jroeëse.

D’r Ólf en d’r Astra-jónk lofe nog ummer durch ’t hoeëg jraas. Hinger hön is e sjpoor va platjetroane halme. De zon is al ing tsiet uvver ’t hüekste punt.

Nog heller krats te mit ’t kuultje in de eëd. Heë hat nit durch, wat hinger ‘m passeert. D’r Röcheler kunt óp heng en vus ónger d’r sjtroech oes.

Bij d’r boom weëd ’t kloar. D’r Astra-kling maat als ieëtsjte de oge óp. Heë blieft nog effe ligke. Da kunt e mit inne roek reët, kiekt noa d’r sjtroech en vrieft ziech durch de oge.

D'r Astra-jónk drieënt ziech um en leuft noa ’t wasser. D’r Ólf leuft mit hem mit. ‘Wils te hei blieve?’ Heë trukt de sjouwere óp.

D’r Astra-jónk zitst nog ummer an d’r rank van ’t wasser. Aaf en tsouw kiekt e in ‘t wasser da ziet e inne Astra, da ziet e ziechzelver.

D’r klinge trukt d’r jroeëse an de erm. ‘Kóm, vier junt d’r busj óprume. Dat zunt haof jekke hei.’ Doe has reët, dat ze ziech de böltjer in de…’

’t Astra-leef lieët d’r tak los. ’t Leuft noa d’r boom en raaft de sjelp óp. Het kiekt dri. ‘Zoeë zien iech oes.’

En flot zunt ze, de kinger van ’t lit. Ze hant wal nit mieë de sjnelheet van ’t lit, mar flot zunt ze wal. D’r busj weëd ringer en d’r hoof tek ummer hoeëjer.

‘Bis te jeweun jelofe,’ vroagt d’r klinge. ‘Zoeëmar, oane diech aaf tse vroage wiet-s te mós lofe?’

'Ópins daat iech, sjtaech de tsong oes. Doe dong deë in ’t wasser dat óch. Iech han jezichter jesjneie. Kiek zoeë.’ D’r Astra-extra sjniet jezichter. De angere Astra’s mósse laache.

Vier mósse jet doeë,’ zeët d’r Astra-kling alwerm. ‘Vuur de dreide moal zeës te dat,’ laacht d’r Astra-jroeës. ‘En doe óch!’

D’r Astra-jónk hat e sjtuk jesjneurd. Bis d’r oam nit mieë jenóg is um ‘m tse losse lofe. Heë veult ziech mui weëde. De woed zakt voet.