Astra

Heë sjneurt hel voet. Dat wil heë nit hure, ‘jank mar sjun sjpieële.’ Da is heë nog vöal lever alling. En dat is jans jet vuur inne Astra, alling zieë.

D’r nuie daag jeet in inne zuet uvver ’t jezich van ’t Astra-leef. Effe beweëgt het mit de oge. Inne nuie zuet jeet uvver heur jezich.

Ónger de tek kruuft ing fiejoer króm jeboage. De hoed bedekt mit vratsele. Ing naas wie e verke. An de vingere lang neël.

De beum raeste mit de kroeëne in ’t sjwats van de naat. De sjruuch sjtrieële de sjtem. D’r wink wurpt ziech óp. De tek hoake inee.