Meester ik weet het niet

 Vlokjes sneeuw vallen. Ze kleuren de vakantie wit. De kinderen trekken sporen met hun sleeën. Jessica, Ron, Lesley, Kevin, Joyce, Rob. Ze zijn er allemaal.

Morgen is het kerstmis. De kinderen hebben al een paar dagen vakantie. Rob en Ron staan op het plein voor de kerk. Midden op het plein staat een grote kerstboom.

 Midden op het grasveldje voor de klas staat een boom. De takken van de boom zijn al een tijdje helemaal kaal. De herfstwind heeft de bladeren meegenomen.

 In de hoek van de klas staat een adventskrans van blikken. Het zijn de blikken uit het verhaal van Guus. Zij werden uit  afvalbakken gehaald. Grote, kleine, gedeukte, hele rechte.

 ‘Kijk, de maan schijnt pakjes.’ Guus staat op een stoel. Boven de leestroon maakt Guus een halve maan vast aan het plafond. Er bungelen pakjes aan. ‘Kevin houd de stoel goed vast.

‘Knutselen. Wij gaan knutselen,’ zingt Guus. De kinderen zingen met hem mee. ‘En wat gaan we maken? Een trekpop. Kijk zo.’

 ‘Kijk eens wat ik in mijn schoen heb gekregen.’ Kevin heeft een suikerbeestje in zijn handen. Joyce komt dichterbij. ‘Dat kan helemaal niet, sinter­klaas komt pas morgen.’

 Guus schuifelt met zijn voeten door de bladeren. 'Je kunt de herfst horen,' fluistert Guus. 'Het is muziek. Herfstmuziek.' Mariet danst aan zijn hand. Bladeren vliegen op.

 ‘Meester ik ben klaar.’ ‘Ik ook.’ ‘Hij heeft mijn pen.’ ‘Zij is aan het uitdagen.’ ‘Ik ben aan de beurt.’ ‘Zij kijkt af.’ ‘Geef hier die pen.’ ‘Hij slaat mij de hele tijd.’ Daar vliegt een gum.

 Een roodborstje hipt door de tuin. Joyce zit op het stoepje voor de achterdeur. ‘Hoi, roodborst, kom je op vakantie? Ik heb ook vakantie, herfstvakantie.’

‘Wij gaan elastieken,’ zegt Guus. ‘Gymnastieken,’ roepen een paar kinderen. ‘Elastieken. Kijk maar,’ en hij begint te springen. Omhoog, omlaag, naar links en rechts.

 De vloer van de klas trilt. De meester loopt bibberend voor de klas. De kinderen schrijven schots en scheef in hun schrift. ‘Dit mag niet,’ roept de meester met trillende stem. ‘Netjes schrijven.’

 Een meneer verft de deur van de klas. ‘Wie bent u?’ vraagt Guus. ‘Ik ben de vader van Jenny.’ ‘Jenny?’ ‘ Ja, Jenny uit groep 3.’

 ‘Mieke, houd je vast aan de takken van de bomen. Mieke houd je vast aan de takken van de mast.’ De kinderen zingen dit liedje in de klas. Guus staat bij het raam.

 Over de speelplaats rennen lachende kinderen. Guus staat op de terp. Zo noemen ze het heuveltje midden op de speelplaats.

‘O, o wat ben ik verliefd. O, o, o, o, wat ben ik verliefd. O, o, o, o, o!’ Guus schreeuwt het bijna uit.

 Kinderen rennen over de speelplaats. Bij de schoolpoort staan vaders en moeders. Ook opa's en oma's. Vandaag begint weer de school. De vakantie is voorbij.

 ‘Het is vandaag de dag van niet meer weten. Het is vandaag de dag van pijn voelen. Het is vandaag van niet meer hebben, van kwijtraken.' Guus zit op de rand van zijn bureau.

De deur van de klas is dicht. Dat is vreemd. ‘Als de deur open is, kan de wereld zo binnen komen. En onze verhalen naar buiten stromen,’ zei Guus eens.

 Ron fietst hard door de straat. Rob zit achterop. Het is nog vroeg. Eigenlijk heel vroeg. Vandaag is er vrij. Vrij van school. Zomaar een vrije dag.

 ‘Morgen begint de zomer. Zaterdag om 10.21 u. begint de zomer.’ ‘Schijnt dan de zon hard?’ vraagt Joyce. ‘Dat weet ik niet.

 Rugzakken vol met broodjes, snoep, blikjes, pakjes dansen op ruggen van kinderen. Moeders en vaders lopen met rustige passen achter kwetterende kinderen aan.

 De zon staat al hoog aan de hemel. Terwijl het nog vroeg is. Een zachte warme wind danst door de straten. Kinderen in  rokken en korte broeken lopen naar buiten.

 Er gebeurt al een tijd niets meer. Niets? Eigenlijk gebeurt er wel altijd wat. Maar nu heeft het geen naam. Het is niet leuk. Of saai. Vervelend. Of grappig.

 ‘Bij ons in de tuin hangt een kastje tegen de schuur. Daar wonen koolmeesjes in. Door een rond gat vliegen ze naar binnen en naar buiten,’ zegt Joyce.