2026 april IV
Ee woad
De Oeëstere zunt verbij. ‘t Nieëkste lieët nog effe óp ziech wade. De zommerplantse an de lampepöal. De manslu va de bank bekieke ziech ins. Ze hant nuuks tse doeë. ‘’t Is komkommertsiet,’ zeët d’r Allewies.
D’r Friets trukt e vies jezich.
‘Langwielieg wa. Mar ‘t klinkt waal jezónk. Komkommer.’
‘Jezónk’, d’r Eed hóst ins. ‘Wie me ’t óch bekiekt, ónger d’r sjtreef huet ’t doch vuur ós allenäu ins óp.’
‘Ao joa,’ d’r Allewies deed ‘m noa en hóst óch ins. ’Los ós da mar óp d’r sjtreef blieve.’
D’r Karl hat ’t ziech allenäu aa jehoeëd.
‘Leef jonge, wits te wat vier ’t betste kanne doeë? Ins jód uvver d’r sjtreef joa. Doa han iech noeëts sjpiets va jehad.’
Dat kunt aa. ’t Klinkt wie oes inne mónk.
‘Jenauw!’
Óp dat moment sjleet de klok in d’r toere de sjtond.
‘Zies te,’ d’r Karl kiekt eróp. ‘D’r kirchtoere vingt dat óch.’
Zoeë kome ze de komkommertsiet wal durch. Óp en uvver d’r sjtreef. Drónger nog nit. En de kirch haode ze in ’t midde. Ier ze ópsjtunt va de bank klinkt nog ee woad. Va d’r Karl.
‘Jezóndheet.’
