’t Dóch
Ze hant ’t ing tsiet druvver jehad. De manslu va de bank. Zouwe ze ’t dóch nog óphange. Wie jiddes joar an d’r sjloes va de zommervakans. ‘De scholen zijn weer begonnen.’ ’t Is nog mar e inkel kink in ’t dörp, dat noa de sjoeël jeet in de sjtad.
Lang hat d’r tswiefel nit jedoerd. Vuur d’r Beët woar ‘t jans duudlieg. Dat loos heë óch hure.
‘Vuur ee kink is ‘t jenóg um ’t dóch óp tse hange.’
Hu hant ze ‘t dóch jesjpanne. Ze zunt jraad veëdieg wen ’t Marij en ‘t Sietske mit hön kinger aa kome lofe. Ze jenisse d’r letste vakansdaag bij de eldere van ’t Marij.
‘t Ingel leuft bij ’t Marij an de hank. En ’t Sietske duit d’r kingerwaan mit ’t Wólk. De manslu bejrusse ze mit sjtroalende oge.
‘Kiek,’ zeët d’r Karl, ‘zoeë hant vier ’t Marij óch oeëts zieë lofe. Bij de mam en d’r pap an de hank.’
Heë waad effe.
‘Lu kome en junt. D’r jank va de tset.’
D’r Lou wiest eróp.
‘D’r zin van ’t dóch.’
Ze kieke d’rhin. ’t Wiejt jet in d’r wink. E winksjpel.
Kingersjpel.
(wieje -wiegen)
