meëts1
Nieëkste
Doa zitse ze da. De manslu va de bank. Jans in ’t vrugjoar. Nuuks mieë jetseerd in ’t dörp. Doch mit e jeveul va doa jeet nog jans jet kome. D’r Dris zuet ins.
‘Wievöal daag nog?’
’t Doert effe vuurdat inne jet zeët.
‘Wat Dris?’
‘Ja, Hens wat dinks te? D’r nieëkste Vasteloavend.’
D’r Hens sjud ins mit d’r kop.
‘Losse vier doa nog effe mit wade.’
De anger manslu óp de bank sjtimme doamit i.
‘Ieëtsjt mós ’t nog Oeëstere weëde,’ zeët d’r Chris, ‘en noen is ’t vaaste.’
D’r Dris wiest eróp.
‘Los ’t zieë. Vaaste. Huurt uur ’t nit? Bij de vuejel klinkt al jet va balts.’
D’r Chris trukt ‘m aa de mouw va d’r jas.
‘Wils te da nog mit doeë?’
Inne laach klinkt óp de bank.
‘Zies te Dris,’ juucht d’r Hens, ‘’t jieët sjtiemoeng, jet va Vasteloavend. En wens te effe waads kans te diech verkleie in d’r Oeësterhaas.’
D’r laach deë klinkt is kót. Ze hure de vuejel. Dinke an de Vaaste. De daag die nog kome vuur hön. Jiddere is inne. Klinkt in ’t sjwieje. Sjtil is ’t óp de bank.
2026
