Deel nuuntsing –  Juungliengsverain

’t Jeet werm dróp aa. Zoewie jans jet joare. Vasteloavend. En wat sjpilt wie ummer in d’r aaloof noa ’t jroeëse fes? Weë kriet de prinsekap. Of wie de letste joare inne prins en ing prinses. De vroagtseechens wase. En jans jroeës is ’t vroagtseeche bij d’r wieët van ’t verainslokaal. Woa nog ummer de piefe en tromme nit óp d’rzelfde oavend prove. Noen is de letste joare d’r vrid tusje ‘’t Piefe oane tromme korps’ en ‘’t Tromme oane piefe korps’ jewase. D’r ‘Oane marsj’ sjpille ze mit d’r Vasteloavend tsezame. En tswai joar jeleie hauwe ze e prinsepaar mit d’r prins oes ’t ee korps en de prinses oes ’t angert. Wie de tradietsiejoeën vuursjrieft weëd dat ummer besjtimd durch d’r wieët en d’r Juungliengsverain. Ze hant bijenee jezaese. Versjillende name woare óp d’r dusj kome. En d’r wieët zouw ze in ’t jeheem bezukke. Dat hat e óch jedoa. Mar an zie jezich tse zieë , is dat nit jód jejange. Dizzen oavend zitse ze werm bijenee. De duur van ’t verainslokaal is jód aafjesjlaose. Doa darf nuuks eroes klinke. Mar de duur hauw ruiieg óp kanne blieve. ’t Kan jinne naam eroes klinke. D’r wieët hauw nurjens e joa-woad kraeje. De jezichter weëde jet langer. En dat bliet zoeë. Óch nog went d’r wieët ing rungde i-sjud. Mar nit bij jidderinne. Bij jiddere sjloek weëde de jezichter van e paar jonge loestiejer. Wen jet tse doeë is, zunt die ’t ieëtsjte doa en junt ’t letste noa heem. Hant de jruetste sjpas mit ’t bedinke van ónzin. D’r Sjarel hat va dön jemindlieg ’t huekste woad. Óch noen.
‘Iech dink, dat vier doa wal oeskome.’
‘Heë bekiekt ziech zieng kammerade. E paar knikke tsefort. Dat weëd herlieje ónzin. Doa wille ze bij zieë.
‘Vingt uur ’t jód, dat vier ’t dis joar rejele?’
Jinne durft doa teëje i tse joa. Wat wille ze angesj. ’t Mós waal. D’r vasteloavend-oavend kunt kótterbij.
Effe is ’t sjtil.
‘Wat kanne vier angesj nog doeë,’ zeët d’r wieët.
D’r Sjarel en zieng kammerade róffe tsezame: ‘Nog ing rungde.’
‘Jód jonge. Dat kriet uur. Evver darve vier wisse woa uur aa dinkt?’
D’r Sjarel kiekt de jonge aa. Ze sjtaeche de köp bijenee. Doa klinkt mar ee woad. ‘Jeheem’.
D’r wieët kiekt d’r vuurzitsender van d’r Juungliengsverain aa. Deë laacht ins. En roant de jedanke van d’r wieët: ‘Went dat mar jód jeet.’
De tswaide rungde weëd in alle sjtilte jedrónke. Bij d’r letste sjloek jeet d’r Sjarel mit de kammerade an e dusj-je in d’r ek van de wieëtsjaf zitse. Ze laache en sjwiespele. Va de angere kriet jinne jet mit. Doa waast de nuisjieriegheet. Zicher wen in d’r ek jeklatsjd weëd.
‘En,’ ruft d’r wieët, ‘zut uur droes?’
D’r Sjarel sjtelt ziech reët.
‘Allang.’
‘En darve vier wisse wat?’
‘Dat darft uur nit. ’t Bliet jeheem, bis d’r fes-oavend.’
Noen kriet d’r wieët ‘t mit d’r floep tse doeë.
‘Went dat mar jód jeet.’
Dat zeët e noen helóp.
De kammerade sjtelle ziech óch reët. Tsezame junt ze eroes. Jroeëse vroagtseechens losse ze hinger ziech in de wieëtsjaf. Alling d’r vuurzitsender nimt jet angs voet.
‘Maat uuch jing zörg. Dat kunt jód mit die jonge.’

2026