Noa d’r winkter in ’t zude is d’r Jean noen al ing tsiet hei. De verf is koom oes de tuub kome. Heë hat vuural jeleëze. Uvver ‘kieke’ wat-s te zies. Uvver ‘dinke’ wie ’t jeet. Wissensjaf poer. Mar da kunt die bladzie ónger zieng oge. Die zeët, kieke en dinke oane ibilde is majer. Evver jeveul zoeë wie heë ’t kan vanoes zie moale, is riech. Heë lekt ’t bóch neer.
De wirkliegheet moale is vöal mieë wie wissensjaf. Jidderinne is inne kuunsler. Jraad hu. D’r daag dat e joar jeleie zieng sjoeëlvrundin ’t Milly absjied van ’t leëve noom. Zie bild hat e doe jemoald. ‘t Hingt an de moer. Heë pakt ‘t. Zetst ’t vuur de vinster. Kótbij ’t lit.
‘Vuur diech Milly. Jans oes de verf. Pienselsjtrich losse diech leëve.’
An duur lofe de noaberkinger verbij. Ze hant blomme jepload. Vuur de mam. ’t Is heur daag. Ze winke.
D’r Jean moalt. Bilder. Beweëje. Leëvend. Mieë wie zieë, wie dinke. De verf oes de tuub. Hu vuur de mamme.
2026 mai III
