Aprill II
An zie
Bladzie drei va de tsiedónk. E sjtuk va sjrievere. Um tse leëze wie ze dinke, veule. De leëzere wakker tse haode. Uvver wat i de welt va hei bis wied passeert. ’t Sjtong ummer sjun an de zie. Zoeë hitsjt ’t óch. ‘An de zie’. En tswai moal in de waech woeët me ópje-hoave. Durch d’r sjriever. Jerard. Ing koens um eënsj en laach tse miesje. Ing riechdom a bilder. Óp ee moal sjteet zie bild jroeës urjens midde in de tsiedónk. Heë vertselt uvver d’r sjloes. Jing sjtuks-jer mieë. De lu va de tsiedónk vinge ’t jód jeweë. De sjrievere krient rouw.
En da kunt deë mörje. ’t Letste sjtuks-je. An zie jesjoave. De letste wöad va d’r Jerard.
‘Uur felt miech noen al.’
En de leëzere: ‘Wie dinks te dat ’t bij ós is?’
Deë mörje weëd bladzie drei umjesjlage. En óp al die bleer d’rhinger sjweëve alling die wöad: ‘Dank Jerard. Doe joofs al die joare kluur an d’r bejin va d’r mörje. Wat fels te ós. Doarum jroese kop óp bladzie ee. Doe bliets ós mörjezon.’
Jans mieng zie.
2026
