Aprill I
Aierkop
Wat ze ejentliech nog noeëts jedoa hant, wille ze noen wal ins doeë. ’t Woar inne vuursjlaag va d’r Wiek en zieng vrauw ’t Mie.
‘Losse vier mit de Oeëstere ins jet vuur de kinger doeë’.
Ejentliech dunt ze ‘t joar rónk ummer ’t zelfde. Ze dunt ’t jeer en ’t vräud hön.
‘Jet nuits is nit sjleët,’ zeët d’r Dris.
D’r Karl trukt ziech ins an de oere.
‘Doa hant vier wal oere hin.’
D’r Loe sjtikt ziech de heng langs de oere.
‘Da darfs doe d’r Oeësterhaas zieë.’
Doa is me mit i-versjtange. Aier versjtaeche. Mar vuur wem? Doa zunt nit zoeëvöal kinger mieë in ’t dörp.
‘Mar vier hant doch ós eje klingkinger,’ meent d’r Wiek.
’t Mie vilt ‘m bij.
‘En iech dink dat ’t Marij en ’t Sietske mit hön kinger de Oeësterdaag bij de eldere van ’t Marij zunt.’
’t Weëd inne middieg aier kaoche en verve. Dat dunt ze bij d’r Dris heem. Deë hat doa de plaatsj vuur. D’r Karl kan ’t nit losse um óp e ai ‘Loe’ tse sjrieve. D’r Loe wil nit hinger blieve.
‘Aierkop,’ ruft e.
En tietsjt mit ’t ai teëje d’r kop va d’r Karl. Wat e nit wist, dat ’t e sjteje ai is. D’r Karl jieët inne brul. Hilt ing hank óp d’r kop. D’r Dris wiest d’rhin.
‘Dat ai broechs te nit tse versjtaeche.’
Óp d’r zamsdieg vuur de Oeëstere weëde ze in d’r trengel bij de bank versjtaoche. Doa zunt jenóg lu óp aaf kome. De mieëdere zunt klingkinger. Óch de kinger van ’t Marij en ’t Sietske zunt d’rbij. ’t Ingel en ‘t Wólk. ’t Deed de manslu en vrauwlu vräud. De kinger jenisse. D’r Loe en d’r Karl kieke ziech aa.
‘Aierkop,’ zeët d’r inne.
‘Jetietsjd,’ zeët d’r angere.
2026
