Deel een-entswantsieg – Blomme
Weë ’t óch verzukt, jinne lieët jet los. Nit d’r Sjarel. Nit zieng kammerade. Alling d’r butereedner. Deë leuft durch ’t dörp mit inne vinger óp d’r mónk. En dat maat de lu zicher nerveus. ’t Keetsje hat ‘m óch jezieë.
‘May,‘ zeët ’t wen ’t heem kunt, ‘vier hant noa ’t verkierde hoes jekiekd. Vier hauwe noa dat va d’r butereedner mósse kieke. Deë wees mieë.’
‘Wiezoeë?’
‘Doe wits, ’t is inne aasjteller. Noen leuft e mit inne vinger óp d’r mónk hei an duur um ós tse tsenke. Heë wil zage: ‘Iech wees mieë wie uuch.’
‘Ja vrauw. En wat kanne vier zage?’
‘Wen dat mar jód jeet man.’
‘Jenauw.’
D’r wieët hat e plakkaat an de vinster va de wieëtsjaf jehange mit e jroeës vroagtseeche. En d’r daag d’rnoa hauw inne jet dróp jesjraeve.: ‘’t wónger va de kuche.’
Noen is jidderinne d’r waeg kwiet. Bauw jidderinne. Bij die ’t wisse sjtiegt alling mar de vräud.
Wen ’t zoeë wied is, kanne ze nit mieë sjtil óp d’r sjtool zitse. Óch bij ’t Keetsje en ’t Tsof nit. Ze zitse neëveree. De nuisjieriegheet en zörg vuur d’r aafloof hat hön verbónge. In d’r zaal hingt ing wólk va rouw. ’t Weëd waal jeklatsjd wen de trommeler mit hinger hön de piefe eri kome en d’r oane-marsj sjpille. Mar de sjpannoeng lieët hön nit ópsjpringe.
Óp de buun sjteet inne jroeëse kessel. Woa óch ópsjteet: ’t wónger va de kuche. D’r Sjarel sjtelt ziech hinger d’r miekrofoon. Tsefort is ’t sjtil.
‘Leef lu, indlieg is ’t doa. ’t Jroeëse moment. Vier woare bijenee. Doe passeret ’t in de kuche. ‘t Woar e wónger.’
Óp dat moment kunt d’r butereedner de buun óp. Verkleid als kok mit inne jroeëse polleffel i jen heng. Heë vingt aa in d’r kessel tse reure. En ruft.
‘Reure, reure,reure. ‘t Retsep vuur e bezónger paar.’
Heë hilt d’r leffel vuur d’r mónk. Heë koart.
‘Oa joa, wat inne jesjmak. Alle sjtere vuur ós……. Prinsessepaar!’
Dao óp sjpringe ze eroes. ’t Liedwien mit de vrundin, ‘t Roos.
In d’r zaal junt de mung wied óp. Mar kunt nuuks droes. Alling d’r Sjarel zingt mit tètterètètèè d-r oane marsj. De kammerade sjpringe óp. Zinge mit. Óch de tromme en e paar tröate vange aa tse sjpille. In d’r zaal klinke hei en doa sjtimme. De duur hinge in d’r zaal jeet óp. Kinger oes de sjoeël van ’t Liedwien sjpringe eri. Ze zunt verkleid als kok en dele papiere koksmutsje oes. ’t Doert nit lang ier d’r janse zaal mit zingt. Wen d’r marsj oes is, weëde de prinsesse durch d’r wieët en d’r vuurzitsender van d’r Juungliengsverain je-ierd. D’r butereedner kriet werm ’t woad. Heë zingt: ‘Doe bis mieng blom’. ‘t Liedwien en ‘t Roos danse d’r prinsesse-dans. D’r aavank van inne bezóngere fes-oavend. Um noeëts tse verjaese. D’r butereedner wil nog jet zage. Uvver blomme. D’r Sjarel is ‘m vuur. Pakt d’r miekrofoon. Me kan nog jraad jet hure uvver ing peëdsblom. En dat zal óch nog wal e joar blieve hange.
‘Dat kriet besjtimd e sjtets-je,’ zeët ’t Tsof teëje ’t Keetsje.
’t Keetsje laacht ins .
‘Of verwingt wie pluus.’
Óch ’t Tsof laacht.
‘Wat poëtiesj.’
Dat is d’r sjloes van ’t eënsje. ’t Komiesje kriet ’t noen vuur ’t zage. D’r butereedner hat inne nuie naam vuur ’t komende joar. ‘Peëdsblom.’
Um ziech tse blieve vräue óp ’t nieëkste.
2026
