Jan. IV
Laoch
Sjtil kiekt e vier ziech oes. Ing janse tsiet hat e nuuks jezaad. D’r Joeëhan zitst in d’r sjtool an de vinster. ’t Lieza bekiekt ‘m ziech.
‘Wat bis te an ’t dinke?’
‘’t Kunt kótterbij.’
‘Ao joa, dat hauw iech miech wal kanne bedinke. Vasteloavend.’
‘Joa Vasteloavend. En da zeës doe natuurlieg. Noen al? ’t Is nog tse vrug man.’
‘Wat mós iech doa nog óp zage. Doe sjpriks ja vuur miech.’
‘Joa don iech. En wits te óch woarum? Vier weëde auwer.’
‘Wat-s te nit zeës.’
‘Doarum kanne vier nit alle Vasteloavends-doeëze in inne daag va d’r zölder eraaf drage. Waal jiddere daag ing doeës.’
‘Miene leve man, wie verzins te ‘t. Doe wils jeweun al aavange. Ammezeer diech.’
Dat lieët e ziech jing tswai moal zage. Wie inne jónge jong jeet e de trap eróp. Zoeë flot is e óch werm tseruk. Heë zetst de doeës óppen dusj. ’t Ieëtsjte wat e droes holt is ing klonebóks. Heë hilt ze i de loeët.
‘Kiek ins Lies. E laoch.’
Heë sjtikt inne vinger d’rdurch.
‘Ing mot.’
‘Nae, Joeëhan. Auwerdom. Versjlaese. Vier jelde ing nui.’
‘Nae, Lies. Iech blief de bóks van al die jaore sjpas träu. Vier zetse e sjtuk dróp.’
Heë huft de bóks óp. Kiekt d’rdurch en ruft: ‘Alaaf, iech zien jee laoch dri.’.
’t Lieza zuet ins.
‘’t Sjtimt. Doe bis nit vuur ee laoch tse vange.’
2026
