Jan. III
Sjwiejend
Urjens hinger inne sjtroech zient ze nog jet wies va sjnei. ’t Bertie wiest d’rhin.
‘Kiek Wiel. Deë waat óp….nuie.’
Dat letste zage ze tsezame. Ze kanne ’t ziech nog zoeë jód erinnere. De vräud va sjnei en d’r sjpiets va sjmiltse. En da de sjtim va de mam.
‘Doa hinge in d’r jaad likt nog sjnei. Deë waad óp nuie.’
Sjwiejend lofe ze e paar sjtroase durch. In inne vuurjaad sjteet nog ing res van inne sjneiman. D’r Wiel laacht ins.
‘Deë kunt of deë jeet.’
‘’t Is mar wat-s wils,’ zeët ’t Bertie.
‘Ja wat zouw iech wille, Bertie. ’t Sjpatsere jeet noen jet mekkeliejer wie in de sjneidaag. Mar ’t woar waal e meersje. Ing wiese landsjaf.’
‘Joa, Wiel en vier hant ós tsezame óp de bee jehaode.’
’t Bertie pakt ‘m bij d’r erm. Zoeë lofe ze wieër. Durch de velder. In de natoer die jing vroage kent. Mar ziene eje zin hat. En dat vilt vuur miensje nit ummer mit. Noa e sjtundjse sjtunt ze heem werm an de duur. Ze kloppe ziech de sjong aaf. Vurrieje waech nog mit sjnei. Noen pratsj. Vuurdat heë eri jeet, drieënt d’r Wiel ziech nog ins um.
‘Ummer sjnei is óch nit sjun. ’t Huet bijenee. Sjnei en toeën.’
‘Doe has reët. In ’t sjmiltse is de vräud óp nuie sjnei.’
‘Joa, Bertie. Kome en joa. Die kenne nit oane ee. Dat is d’r leëvenszin.’
Sjwiejend junt ze eri. Pratsj an duur. Broen. En binne hofnoeng. Sjneiwies.
2026
