De mörje-rungde mit d’r hónk hat e dróp zitse. D’r Joeëhan kunt eri.
‘In dat hoes wat doa tseruk likt an d’r beusjwaeg. Doa zunt ze de droeve an ’t plukke. Jód rief. Sjun bloa. Ze hant miech jet mitjejoave.’
Heë zetst ing tuut óp d’r dusj.
‘Ao wat sjun.’
‘t Lieza nimt de tuut mit noa de kuche.
‘Die zalle zicher jód zus zieë.’
‘Lies, wits te dat ’t nog frisj is.’
‘Joa Joeëhan, iech hoeët ’t jraad óp ’t nuits. Hei en doa is jet va naatsvraos jeweë. En iech zien de bleer al jet verklure. Jeël kunt in ’t jreun. Hingenum vilt al e inkel blad aaf.’
D’r Joeëhan kiekt eroes.
‘Vier hant winnieg reën jehad. Bleer loslosse  is d’r sjuts va d’r boom. Angesj druegt deë oes.’
‘Mar bleer broeche de beum doch óch um tse kanne wase.’
Sjwiejend kiekt heë zieng vrauw aa. Heë zuet ins.
‘Dat is de natoer. Die broecht jing reë tse han. Ze is wie ze is.’
‘En vier? Zunt vier óch natoer?’
D’r Joeëhan sjpreit zieng erm.
‘Vier wase wie beum. Zunt blad jreun. Droeve bloa.’
‘Óch iech?’
‘Doe bis mieng reë.’
‘Sjmarötser, ’zeët ’t Lies en duit ‘m ing droef in d’r mónk.
‘Mie druufje.’