Tseruk

Het kiekt vuur ziech oes. Sjnak. Sjtarend bauw. Jraad hat ’t Veronique ing tseechnoeng veëdieg vuur de tsiedónk va zamsdieg. Inne kop bij e berich uvver ’t óngerwies. Nuuks sjpannends. Wie zoeë döks. Mar ’t is vroeë dat ’t werk hat. I-kome, dat tselt. Noa de akademie kank ’t werk krieje bij de tsiedónk. Doa is ’t vroeë mit. Al is ’t nit ummer wat ’t ziech hat vuurjesjteld van e leëve i koens. De hofnoeng bliet. In de jroeëse sjtad zal besjtimd ziech de meugliegheet oeëts vuur doeë. Oesdrók jeëve an zie innerlieg. ’t Dörp likt zoeë wied hinger ‘m. Woa ’t bejon. Woa ’t voet jong. ’t Woar ‘m doa allenäu tse eng. De sjtad. Leëve. Broeze. Tempo. Daag en nate. Joare i waeche. De sjproach mit tsouwkónf. Nit umkieke. Noa mörje.
An duur broest ’t verkier. De sjel van ing tram klinkt. Dizze mörje hant ze de tsiedónk vuur de krisdaag besjpraoche. Ing jesjiechte vuur die daag oes alle winksjtrich. ‘Veronique, don doe ’t zude,’ zaat me. ‘Doa wits doe doch wal jet va tse maache.’ ‘Óch sjrieve?’
‘Kiek mar wat-s te vings.’
’t Veronique kiekt oane tse zieë. ’t Veult ing leëgde. Tseruk noa ’t dörp. ’t Veult jet va sjood. Jet jód maache. Vuur wat ‘t d’r ruk hat tsouw jekieërd. Wat maat ’t óch oesp? Inne zamsdieg  noa ’t zude. Óp en neer. Woarum óch nit?
De chipkaat hilt ’t vuur d’r aperaat. Inne piep. Jans noa ’t zude. De loeët is jries. Wie zonnieg zal ’t doa ónge zieë? D’r tsóg flietsjt langs de sjtroomdröad. Kóffer langs sjtoal. Ieskoad. Lu sjtieje in en oes. De sjtimme krient mieë klank. De sjproach werm. ’t Veronique hat jet tse leëze. De zamsdieg oes-jaaf va vure bis hinge. Zoeëlang en zoeëwied. Da is ’t doa. ’t Sjtiegt oes. De tsiedónk lieët ’t in d’r tsóg ligke. Noen nog wade óp de bus. Zicher ing viedel sjtond. Mar ’t doert wie inne daag.
‘Zies te,’ bedinkt ’t ziech. ‘Hei doert alles langer.’
Bij de bushalte sjteet ’t alling. Nit vuur lang. Ummer mieë lu. Allenäu mit tute en taesje.
‘Zies-te, i-jel woed. Mós iech hei jet uvver joa sjrieve?’
De bus vertrukt óp tsiet. Drieënt ziech oes de jroeëse plaatsj. Weie, velder. Dörp noa dörp. ’t Veronique veult de sjproach i ziech angesj weëde. Rouw umermt hem. Wilt ziech verwere. Nit vuur lang. In ’t dörp va vruier is ing halte. Bij d’r plai vuur de kirch. ’t Wees nit wat ’t ziet. Kröam, lempjer, moeziek, krisbeum, aese, drinke. Lu. Vöal lu. ’t Veronique wil keëke.
‘Dat is nit mieng erinneróng. Iech bin ’t zelver sjood. Wuer iech mar hei blaeve. Iech wil ’t nit hure. Tsiete endere ziech. Doa bin iech nit vuur kome.’
Vuur de kirchduur sjteet de harmonie. Sjpilt krislidjer. ’t Veronique leuft ing ziesjtroas eri. ’t Erinnert ziech ’t jesjef van d’r sjoester. Deë kank de sjunste jesjiechten vertselle. En zinge. Dat dong heë jeer. E kink mit zieng mam kiekt noa de etalaasj. E sjtedje mit huus-jer en krislempjer. Karreselle drieëne. Oes ing sjpieëldoeës klinkt moeziek. An duur tse hure. In ’t jesjef sjteet inne sjilder. Heë moalt sjpraechende klure. ’t Veronique huet klokke.  D’r sjilder drieënt ziech um. De hoare wild. De heng vol verf. Tswai pienzele in de heng. Inne laach van erinneróng. Ze kieke ziech aa. D’r sjilder en ’t Veronique.
‘Jean,’ zeët ‘t.
Het duit de duur óp.
‘Veronique.’
‘Doe bis blaeve, Jean?’
’Nae tserukkome. De rouw um tse sjildere.’
D’r Jean lekt de pienzele neer. Lekt de erm um ’t Veronique hin. Verfheng óp d’r jas. ‘Iech huur klokke Jean.’
De vrauw vuur de roet laacht. Heur kink wiest noa de huus-jer. Sjnei óp de daacher. E tsugs-je viert langs.
‘’t Is krismes, Veronique.’
Mit de heng vrieft heë uvver d’r dusj. Pienzele, verftoebe valle óppen eëd.
‘Koom eri,’ ruft d’r Jean.
De vrauw en heur kink kome binne. Nog jet lu lofe hinger hön aa.
‘Iech han zoeëvöal aese en drinke. Zoeëlang vier dele. Zoeëlang, zoeëwied d’r klank va klokke.’
Wien, broeëd, kieës óppen dusj. Vuur de kinger sjokkelademilch en kóch. An duur vilt d’r duuster i. De lu junt eroes. Óch de mam en ’t kink. Ze laacht.
‘Dank. Vier junt.’
D’r Jean winkt.
‘Ing duur wieër. ’t Is krismes.’
’t Kink kiekt noa ’t sjneidörpje.
‘ Mama zal iech dat an ’t kriskinke vroage?’
‘Zicher,’ zeët d’r Jean.
Ing tsiet zitse ze nog an d’r dusj. D’r Jean en ’t Veronique. Ze haode ziech de hank vas. ’t Veronique lekt de anger hank óp die van d’r Jean.
‘Iech jon werm. Tseruk.’
‘Veronique, kuns te werm. Tseruk?’
Het jieët ‘m e muultje. Inne sjtarende laach. Durch de roet van de etalaasj kieke ze ziech nog ins aa. ’t Veronique leuft noa de bus. Verfheng óp d’r ruk. D’r krismaat roetsjt langs ‘m.
In de bus vingt ’t mit de jesjiechte aa. In d’r tsóg sjrieft ’t ze oes. D’rboave sjteet ‘Verfheng.’ Ing jesjiechte uvver e bild va rouw, wermde, sjproach, kluur, klank.  Um i tse lieste. Wen ’t oessjtiegt is d’r teks veëdieg. Mondiegmörje lievert het óp de tsiedónk e bild va wöad, klokke, verfheng i. Waad nit óp kommentaar. Wunsjt jidderinne sjun daag. Drieënt ziech um. D’r ruk noa de sjtad.
Óp krisoavend sjteet vuur de duur van de mam en ’t kink ing doeës. Mit huus-jer, e tsugs-je, karresel, moeziekdoeës, sjnei. Boave de winkelduur van d’r Jean hingt ing klok i bónkte klure. Klokkemoeziek klinkt. De bus drieënt ’t dörp eri. De letste bus óp krisoavend. Inne rezende sjtiegt oes. Leuft. Danst bauw. Noa de klok.
‘Veronique. Doe bis tseruk.
‘Iech blief tseruk’.
Klokke loeë. Umerme krismes.