ieëder

Ejentliech bliet heë ummer nog e sjtuks-je in de herfs-tsiet hei. Ier e tseruk vieët noa ’t zude. D’r Jean wil de klure va de joares-tsiet nog jenisse en mitneëme. Evver de letste joare hat e ’t jeveul ummer sjterker bij ziech. De pienzele óp tse rume. De duur hinger ziech tse sjlisse. Zieng sjtrich óp ’t dóch weëde verkrampd. Durch de sjtroase huet e i zie jemuud hel tuen klinke. Óp e veerkant ritme. Natoer verlosse. Miensjlieg kaod. Bij d’r Jean weëd ’t moale da mieë versjtank, winniejer jeveul. Dat brikt ‘m óp. Wie mieë d’r zommer óp zie end jeet, wie kótter bij ’t jeveul va voetjoa in ‘m ópkunt. En óp d’r ieëtsjte daag va d’r herfs deed heë dat óch. Lu in de noabersjaf winke hem oes. Inne jrós mit vroeë tuen. Óp e dansend ritme. Vol va natoer. Miensjlieg werm. Heimit veult e ziech verbónge. De reë vuur ’t tseruk kome in ’t vrugjoar. Um tse hoffe. Zicher, vertouwe bliet. Dat zal heë moale in ’t zude. D’r winkter durch. Miensjlieg weltwied. Um werm mit tse neëme. Sjtrak in ’t vrugjoar.