Bucher
Ing waech lang ’t fes va bucher. Da mósse ze zicher óp ing plaatsj zieë. ’t Bucherjesjef. En doa junt ze hin. ’t Bertie en d’r Wiel.
‘E bóch i jen heng. De janse welt óp d’r sjoeës. D’r zin va leëze,’ zeët d’r Wiel
wen ze eri junt.
In inne ek van ’t jesjef is ing buun jebouwd. Mit ’t ópsjrif: “We gaan de planken op!”.’
Doa jeet ’t dis waech um. Tejater, jezank, dans en óptreëne. D’r Wiel bekiekt ’t ziech in alle rouw. I jedanke ziet e zieng eje sjoeël tseruk. In ‘ne ek va d’r jank. Ing buun mit inne leëstroeën. D’r boave jemoald ‘Land van Koning Woord.’ Dat fluustert e vuur ziech hin. ’t Bertie huet ‘t.
‘En woar doa jing könnejin?’
D’r Wiel waad effe. Veurt de sjpannoeng jet óp. ’t Is ja tejater.
‘Zicher Bertie. De könnejin hitsjt ‘Koningin goede zin’.
Dat zeët e mit inne laach in ’t jezich.
‘En de kinger woeëne óp ‘is-lijntjes’, niet ‘was’.
Noen laacht ’t Bertie óch.
‘Joa, meester.’
Mennieg bóch is doa vuurjeleëze. En jans jet eje kingerwöad ópjezaad. Allenäu óp eje aad en wies. Joa wies, um tse zinge. Alle daag.
Mit e jeveul va vruier en noen junt ze noa heem. En zicher kingerbucher ónger d’r erm vuur de klingkinger. Doa is me noeëts tse jroeës vuur.
