Tseptember III
Endere
Ze maache hönne sjpatseerjank. Wie zoeë döks. ’t Bertie en d’r Wiel zukke jeer de natoer óp. Zicher noen wie d’r herfs óngerweëgs is. Ze jenisse de klure. Ier de bleer aafvalle. Die maache plaatsj vuur nui. Jiddes joar werm. Doch endert ’t ziech.
D’r jank va de joare tseecht ziech in d’r auwerdom.
‘Joa vier endere,’ zeët ’t Bertie, ‘joar noa joar.
D’r Wiel dinkt tseruk an de letste waech. Ze hant ziech werm jetróffe. Vrung oes de sjoeëltsiet. Ee moal in ’t joar treffe ze ziech. Zient de tsiet an hön verbij joa. Mit jans jet erinneroenge oes de sjoeëltsiet. De vräud die ze mit neëme i d’r auwerdom. En ’t leed drage i hersklure van absjied.
De natoer hat hön jetseechend. Doarum vinge ze ’t wiechtieg ziech tse treffe. Zoeëlang wie ze d’r leëvens oam dele. Dat zage ze óch teëjenee.
‘Bis ‘t nieëks joar. Woa en wie dan óch.’
D’r Wiel kriet inne laach in ’t jezich. De Hupe. Bezóngere name tseechene de sjoeëlvrung. Jans jet joarestsiete jedeeld. Tsezame je-enderd.
‘Joa Bertie. Endere. Doarum kanne nui bleer wase.’
‘Joa Wiel. Endere. Doarum blieve nui daag kome.’
