vier ’t leëve

De bank is noen nit mieë zoeë um tse zitse. Mieë um bij tse sjtoa. De manslu va de bank. Ze kome bijenee um wieër tse joa. Noa d’r kirkhof. Um ’t óprume. De reste va de joares-tsiete. Vuur ’t fes van erinneroeng. In d’r herfs. Allerhillieje. Óp d’r kirkhof is óch dis joar e inkel jraaf jeruumd. Mar óch e frisj jraaf. Tswai waeche jeleie zose ze bijenee. Bij ’t absjied van ’t Truud. ’t Jong óp waeg noa ziene man. D’r Henk. Zie adieë is al jet joare jeleie.
Ier ze aavange mit sjoefele en raeche, junt ze bij ’t frisj jraaf sjtoa. De kap aaf. I sjtilte. Dat neëme ze óch mit in ’t werk óp d’r kirkhof. D’r Karl sjpuit ziech i jen heng. Oane jet tse zage, is dat duudlieg.
‘Vier dunt dat oes ’t deepste in ós.’
Wen ze paus maache vuur de tas kaffe mit kóch va hön vrauwlu, is d’r Karl óch d’rjinnieje deë jet zeët.
‘D’r letste brif hat ummer inne sjwatse rank.’
‘Losse vier dem nog effe tsouw,’ zeët d’r Dris.
En  dat dunt ze. Hu d’r jaad van erinneroeng vuur zóndieg blietse blank maache. En da ’t fes mit de noabersjaf en de harmonie. Vier ’t leëve.
Dis joar mit ‘t Truud.