Versjtoa
Noa d’r boerehof ‘Tsevreie’. D’r herfs-jank va d’r Hannes. Um de sjteer-eppel va jans jet joare. Óp d’r fiets. Zie ritme va de natoer. Lóf losse beweëje. Leëvensweëd. Zoeë veult heë dat óch. Óngerweëg i de tsiet. Went e d’r waeg eraaf vieët noa d’r boerehof, ziet e d’r boer al uvver ’t erf lofe. Heë jeet jraad de honder voare. Went e d’r Hannes ziet aakome, zetst e d’r emmer neer. Deed de kap aaf vuur inne jrós.
‘Iech hauw diech al verwaad.’
D’r Hannes sjtiegt aaf.
‘’t Vräut miech um tse kanne kome.’
‘Sjun um tse hure. Ziech zoeë tse versjtoa. ’
D’r boer jeet ‘m vuur noa d’r sjtal. Dis joar zunt winniejer eppel. Mar um de fietse-taesj va d’r Hannes tse völle zunt d’r nog jenóg. Went e werm voeët vieët, deed d’r boer ziech nog ins de kap aaf.
‘Bis nieëks joar, zient vier nog wal. Vuur dis joar…’ Heë wiest noa d’r jieëvel van ’t hoes. Noa de lettere ‘Tsevreie’.
D’r Hannes knikt: ‘Wie woar.’
D’r berg eróp tseruk noa heem. Heë sjtikt nog ee moal de hank óp. D’r boer kiekt ‘m noa. Jeet noa d’r hondersjtal.
‘Tok, tok,’ ruft e. ‘Joa, um ziech tse versjtoa,’ zeët e nog ins.
Leëvensweëd.
Oktober IV
