Sjwats laoch

 D'r Ielja weëd ónjeduldieg. Heë wil nit tse lang ligke. Zieng heng maat e werm óp. 't Lit sjiengt fel. Heë hilt ze teëje 't jezich van d'r Ie. Deë maat de oge óp.

 't Iris leuft d'r nieëkste mörje noa zie werk. Nit wie ummer mit inne flotte sjrit. Het nimt ziech de tsiet. Aaf en tsouw bliet 't sjtoa. Het ruft: 'Vrauwlu van 't Sjwats laoch sjtut óp.'

 D'r Ielja hilt zieng heng vuur 't jezich van d'r Ie. Durch 't lit weëd d'r Ie wakker. D'r Ielja wiest noa 't laoch. Da noa ziechzelver. 'Ielja, mörje, voet. Mörje, voet.'

 't Iris is vrug wakker. 't Hat ing ónrui-ieje naat jehat. 't Hoeët de hoeve van e peëd. En vólt d'r Ielja bij ziech óp d'r sjoeës. Het wil 'm tseruk han. Da vingt het óch ziene man tseruk.

 Zoeë is e óch voetjejange bij zieng mam. Voetjejange bij de mam um d’r pap tse vinge. Voetjejange oane kwiet tse weëde. D’r band mit de mam blieft. Vuur ’t sjloffe-joa mós e an heur dinke.

 D’r Ie kiekt d’r Ielja aa en waad effe. ‘Ha, ha, ha, sjun. Nit roeë. Ha, ha, ha, nit sjun, roeë.’ D’r Ielja sjikt d’r doem umhoeëg. ‘Jód.’

Zieng sjtim sjalt durch d’r jank. Mar noa d’r echo is ’t sjtil. Lanksaam kunt ’t reët. Sjtaart noa de duur en drieënt ziech da um. De sjtroas is leëg. ’t Iris leuft tseruk noa d’r ek.

 ’t Hoes an de uvverzie is nog ummer eëve sjtil wie jisteroavend. ’t Iris leuft flot noa d’r bekker. D’r jeróch va frisjjebakke broeëd kunt ‘m teëje. Nog mieë lu hant dat jeraoche.

De litsjtroale van de ieëtsjte keëlsjer die de mangele kome leëchmaache, jeëve d’r drek werm mieë broeng kluur. Óch d’r Ie kunt oes zie laoch: ‘Ha, ha, ha.’

 ‘Ielja, leëve blieve Ielja,’ fluustert ‘t. Wen ’t noa je bed jeet, leuft ’t ieëtsj noa ’t tsimmer van d’r Ielja. Nog ummer leëg. ‘Iech ving diech,’ zeët ’t lanksaam, ‘mörje.’

 ‘Noen hant vier inne naam.’ De vrauw laacht. Mit ing hank veëgt ze ziech ing troan aaf. ‘Wie iech de vurrieje naat de tuut hoeëd, daat iech, weë is noen an de rij?

 Bij d’r bekker kome en junt de lu wie jiddere mörje. Ze kalle wie ummer uvver ’t weer, de krankhete en de anger lu. ‘Has te ’t jehoeëd,’ zoeë vingt mennieje jesjiechte aa.

 Rónk d’r monk van d'r Ie is de vach noen óch jerimpeld. Heë trukt d'r Ielja an de hank en wiest werm noa d’r mónk. D’r Ielja kiekt van d’r Ie noa de keëlsjer.

 D’r Ielja deet an ing zie vure de helpe los en maat ze an d’r dikke tsieën vas. Dat deet e óch an de anger zie. Da sjtrekt e ziech de bee en trukt ze werm i.

Hinger d’r sjtee hat d’r Ielja jet jedoekt. Kare mit sjting en kare oane vare aaf en aa. Bij de nieëkste leëg kaar sjpringt e hingedróp en lekt ziech plat óp d’r boech, zoeëdat jinne hem ziet.

 Inne fienge reën sjpeult ’t sjwats van hem aaf. Ing baach van sjwatse drek sjtreumt uvver zieng vus. D’r wink lekt ziech. ’t Wasser sjpeult voet. Um ziech hin is al jrauw.

D’r nieëkste vriedieg zunt ze werm bij d’r berg. Oane um tse kiekke lofe ze noa heem. D’r Ielja hat de heng in jen taesj. D’r jas hingt óp en is hinger de erm jeduit. De helpe zunt tse zieë.

 In d’r duuster junt ze de trap eróp. D’r Ielja zitst bij zieng mam óp d’r hoekelepak. Mit de ing hank hilt e ziech an heur sjouwer vas en de anger neëver heur oge.

 De sjtim van d'r Arche klinkt uvver d'r berg. ‘Zoeë wie d’r mond wint van de wólke, zoeë winne vier van ’t laoch. De sjwatse sjting oes d’r duuster bringe ós wermde en lit.’

Heem laat heë ’t blad óp de vinsterbank van zie tsimmer. Wie heë i bed loog, zoog e dat d’r sjtrief óp ’t blad in d’r duuster tse zieë woar.

D'r wink bloast durch de sjtroase. 't Is kaod. Óp 't zöldertsimmer drieënt d’r Ielja ziech in de dekke. Bij jiddere sjtoef wink rammele de panne. Va wieds huet e d'r tsóg. ’t Is kaod.