Ing nui tsiet
Koom kanne de vrauwlu nog óp de bee sjtoa. Ze sjtutse ziech óngeree. Zoeë sjlefe zie ziech vuuroes. Hinger de vrauw oes d’r busj aa. Bij ’t laoch bliet ze sjtoa. De vrauwlu sjtare noa ’t laoch. Vuur ’t ieëtsjt in hön leëve bij ’t laoch. In d’r duuster kanne ze jraad ing trap zieë. Vuurzichtieg lofe ze trit vuur trit de trap eraaf. Ee vuur ee durch d’r drieëndekkel. Ze roetsje eraaf deper ’t laoch eri. Sjwees vermiesjt ziech mit sjwatse drek en sjtub. Floep hant ze nit. De vrauw oes d’r busj jieët hön mód. Ze veule dat ze kótterbij hön manslu, pappe en zone kome. Dat jieët nui kraf. In d’r duuster hure ze heur sjtim.
‘Iech ken d’r waeg van d’r Arche. D’r waeg noa ziene troeën.’
Ze lofe durch sjwatse jeng. Wied voet zient ze e lit. Ze mósse nog e jans sjtuk lofe. Lanksaam weëde de jeng kloarder.
D’r Arche zitst óp ziene troeën. Heë weest nit wat hem boave ziene kop hingt. Hat alling mar oog vuur de lang sjtets. Vuur ’t jeld wat ze rafe. D’r Ie en d’r Ielja kieke durch e laoch in de moer.
‘Noen jeet ’t passere,’ fluustert d’r Ie. ‘Sjtaech dieng heng durch ’t laoch.’
D’r Ielja holt deep oam. Dat is ’t jroeës moment. Ing joarelange jesjiechte va leed kunt an zie end. Ing nui tsiet brikt aa. De bezóngere jaaf van d’r Ielja sjrieft d’r bejin van ing nui jesjiechte. Heë sjtikt de heng durch ’t laoch. Ze sjienge in d’r zaal. De litsjting verbleeche. De dere mit de lang sjtets kwieke en verpólvere. D’r Arche hilt de heng vuur de oge. Mit inne sjrai vilt e van d’r troeën. Lankoes likt e óppen eëd. Lanksaam weëd e sjtub. Zie lank sjwats kleed verknoefeld bis ’t oesee vilt i veëm. In ’t hoal kome de keëlsjer aalofe. D’r Ielja sjiengt mit zieng heng rónk. Ze vange aa tse wase. De vrauw van d’r busj kunt mit de vrauwlu eri. D’r Ielja kent heur zofort. Heë sjtikt de heng umhoeëg.
‘Ielja, die lit is sjterker wie d’r nuie mond. Ing nui tsiet brikt aa.’
Lanksaam jeet ’t lit in zieng heng oes. In ’t hoal is ’t sjtil. D’r Ielja kiekt noa zieng heng. De vrauw lekt ing hank óp ziene kop.
‘Vanaaf noen sjiengt ’t lit in ’t hats. In ’t hats van ós allenäu.’
Ing jroeëse wólk va vräud drieft durch ’t hoal. ’t Iris sjnapt ziech ziene man en d’r Ielja. Óch ’t Marcha en ’t Elina vinge hön manslu. Tusje de lu zukt ’t Echna. Inne zoon hat ’t jevónge. D’r man en angere zone nog nit. Het hilt ‘m vas. Jód vas. Het zal blieve zukke. Mit ’t lit in ’t hats. Het zal ze oeëts vinge.
De vrauw van d’r busj leuft ’t hoal eroes. Effe kiekt ze nog ins um. Ze laacht. Da drieënt ze ziech um. Tseruk noa d’r busj. ’t Ieëwieje jreun.
Boese ’t laoch leuft inne jroeëse troeb lu. De zon kunt óp. Zivve daag junt ze fes viere. Danse, sjpringe rónk ’t vuur va brennende helpe.
De peëd oes ’t laoch lofe in de weie. Lanksaam weëde ze pluus en drieve óp d’r wink voet. Urjens weëde ze werm blomme.
D’r bekker bakt noen tsoekerbroeëd.
Zivve daag zalle ze raeste. In nate oane d’r klank van de tuut. Da junt ze d’r berg aafjrave. ’t Laoch völle mit de sjting.
Wat bliet is e littseeche in de landsjaf van ing tsiet mit ing erinneróng a noeëts mieë.

