2026novI
November I
Tuut
Mit inne jroeëse laach kunt d’r Joeëhan eri. Tseruk va d’r sjpatseerjank mit d’r hónk.
‘’t Jieët al printe.’
‘Wiezoeë,’ zeët ’t Lieza, ‘in d’r busj wase die doch nit.’
‘Nae, bij d’r bekker.’
‘Bis te doa langs jejange? Doa kuns te doch angesj noeëts, wens te mit d’r hónk jees.’
‘Joawaal, vrauw. ’t Vurriegs joar.’
‘Ao joa, doe has te printe jejole.’
‘Joa, en wat han iech noen hei?’
Heë lieët ing tuut printe zieë.
‘Iech jeleuf Joeëhan, dat-s doe die va wieds ruuchs.’
‘Dat zaat iech óch teëje de vrauw va d’r bekker Heem.’
‘En ze zaat zicher, doe bis d’r ieëtsjte.’
‘Nae, dat zaat ze nit. Waal, uur hat inne jouwe jesjmak.’
‘Die tuut man, verware vier bis Tsinterkloas. Jeet nit ieëder óp. Wie ’t ziech jehuurt.’
’t Lieza bekiekt ziech de tuut.
‘Die tuut is al óp jeweë.’
‘Vuur d’r hónk. ’t Erm deer woar zoeë an ’t jranke.’
‘En doe zicher an ’t zevere.’
‘Nae leef Lies-je. Iech moeët diech de jrus doeë va de vrauw Heem. En ze zaat, los dieng vrauw mar flot ing preuve.’
‘Joa, mentje. Zever mar jet.’
‘Wie ’t ziech jehuurt, Lies-je. En dink draa. Is de tuut tse lang óp, weëde de printe weech.’
Het kiekt ‘m aa.
‘Miene leve printeman…… Knakkieg mentje.’
De tuut kraacht. Ze jeet óp.
