Sjevemet
D’r zommer tselt nog winnieg waeche. E moment um óp Sjevemet bijenee tse kome. Veraine tseje ziech óngeree. Zoeëjaar ing sjoeël deet mit. D’r zin va tsezame. Verbóngeheet leëvens weëd is. Vräud klinkt i klanke va moeziek, sjtimme. Zinge, sjpraeche. Doe bis ’t weëd um d’rbij tse zieë. ‘t Vieëdel va miensjliegheet.
E ‘schietgebed’ weëd jebeënd. En dat óp de sjiswei. Mit e antwoad um ziech tse zeëne i reën drupe. De lu sjuve kótter noa ee. Ze sjoele ziech bijee. Ónger sjirme sjuts. Dele hu hön jesiechte. Va jister. Drueg vuur mörje.
Inne daag tsezame. Sjpringkussens, sjpeller. Kinger moale ziech. Sjmienk jekluurd.
Jónk en aod. Jenisse d’r daag. In d’r oavend duuster junt ze werm noa heem. D’r kiosk leëg. Ing vleermoes zörgt nog vuur leëve. Zukt zie voor in de vlóch. En de lu dinke an ’t nieëks joar. Zicher, ze kome werm. Sjevemet leëft!
