Loeët

 

De nate zunt nog kaod. D’r daag evver mit sjtiejende temperatoer. In de vrugde zunt ’t Bertie en d’r Wiel óngerweëgs. Hönne mörje sjpatseerjank. Jraad hu. ’t Vrugjoar in de loeët. D’r Wiel ziene verjoardieg. Sjtrak kome ze. De kinger mit hön kinger. Doa vräut d’r Wiel ziech óp. E jeboertsdaag jesjenk óp ziech. De zingende sjtimme va de klingkinger en hön tseechnoenge um tse tsere. Zoeë junt ze d’r daag durch. I kluur en tuen va vräud rónk d’r opa.
Wen ze noa heem junt, jieët heë ze e jesjenk mit. Inne potloeëd. Sjun i-jepakd. Jejole vuur d’r jouwe tswek. Um tse sjrieve en tseechene. Hön leëve i woad en bild. En wen d’r potloeëd alling nog mar e sjtumpje is, kanne ze ‘m i jen eëd duie. Doa waast da ing blom oes. E ‘verjaes-miech-nit’.
An duur winke ze ziech noa. I vrugjoar wermde. Ónger ing loeët. Bloa va noeëts verjaese. Ummer bij diech blieve.
Ze blieve winke, verbónge durch de vrugjoar loeët.